Edebiyat - Perşembe, Nisan 23, 2009 13:52 - 1 Comment

Ve hala açız

Eskiden, çikolatası olmayan, çikolata yiyen bir çocuğa heyecanla, büyük bir arzuyla bakan, bana da verir mi, benimle paylaşır mı acaba diye iç geçiren çocuklar gibi, bugünün sevgi açları bizler de aynı hislerle yaşar olduk. Sevgisini paylaşacak insanları bırakın, sevgiye sahip, içinde bir nebze olsun sevgi, merhamet olan insanların avına çıktık. Yıllardır avdayız, yollardayız, yolculuklardayız, arayışlardayız. Ve hala açız.

Sanırım hepimiz anımsayabiliriz bu hissi. Küçük bir çocuğun belki okula başladığı ilk yıllarında yahut çocukluk günlerinde ilk arkadaşlarıyla oyunlarını oynarken arkadaşlarından bir tanesi oyun arasında ya da okulda teneffüste küçüğün yemeyi çok sevdiği bir çikolata yemeye başlar. Çikolatası olmayan çocuğunsa onu tadabilme şansı yoktur o an, belki parası yoktur, belki o gün alamamıştır yahut annesi çantasına koymayı unutmuştur. Ya da belki de hayatında hiç tatmamıştır… Ancak istemiştir. Her ne sebeple olursa olsun o lezzetin içinde değildir küçük. O tadın, o mutluluğun içinde değildir ama yeryüzündeki hiçbir canlının isteyemeyeceği şekilde derin bir arzuyla ister, küçücük yüreğiyle en büyük arzudadır, en derin duadadır. Sadece onun tadına varmak ister, bir parça hissetmek ister. Çıkardan, fesattan, hileden, oyunbazlıktan, faydadan uzaktır fikri, tüm bu karanlıklardan münezzehtir hissi. Belki bir daha hayatı boyunca hiç yaşayamayacağı, âlemi dolduran bir saflıkla ister. İster sadece. Yoktur asla onda bir bulmaca, bir bilmece. İster yürekten sadece. Utanır, sıkılır, belki yüzü pembeleşir, ya arkadaşıyla göz göze gelmekten kaçar ya da gözlerinin içine bakar, anlatmak ister. Ben de istiyorum demek ister. Fakat bunlar hep o küçücük yüreğin içinde dolaşır. Minicik bedende kocaman hissi vardır. Büyük isteği, duası, vardır. Tarif edilemez bir heyecan kütlesi vardır içinde, hiç sönmeyen, bitmeyen, hiç azalmayan bir heyecan. Ve daima ister o heyecanla. Sadece paylaşmak… Küçük bunu ister, küçük paylaşmak ister… Küçüğün canı ister, içi yanar, kavrulur kendince kendi hissinde; keşke benim de olsa, biraz da bana verse, azcık beni anlasa diye… İşte böle ister sadece.
Peki bizler bu benzetmenin neresindeyiz? Biz bu örneğin tam da ortasındayız, tastamam merkezinde. Yine başkahraman insan ancak var bir iki büyük noksan. Ve bu noksanlıklar hayatlarımızın tüm alanlarına ilişecek kadar büyük ve tesirli. Arıyoruz, bulamıyoruz uzun zamandır, söyleniyoruz kendi kendimize ah sevgi kimde? Merhamet kimde? Anlayış, incelik kimde? Ama çoğu zaman tüm arayışlar nafile.

Continue…