BASRALI ÖMER

Ben Basralı Ömer

şimdiki zaman çekiminde bir mahkuma mektup

sana bu mektubu bir gece yarısında yazıyorum
azatlığın zirvesinde sohbete dalmış yıldızlar
zühre bir şarkı tutturmuş babilden kalan
zavallı dünya habersiz, zavallı dünya sağır
bir harutla marut birde ben dinliyorum
derken kayıp gidiyor yıldızlardan birisi
bir intikam fişeği gibi saplanıyor karanlığın karnına
senin namına yıldızları kıskanıyorum
kimbilir kaç ışık yılı uzakta öfkeyle kollarını çemriyor yalancı fecir
imanım gibi biliyorum vakit asılmak vaktidir
ve taksim gazinolarında trahomlu şairler
mısra arıyorlar masaların altında
kanını içiyorlar bilmeden cennet atlarının
ben yurdumun en sert tütününden bir sigara yakıyorum
dumanı ciğerlerime değil iliklerime çekiyorum
ne kadar ürkek ceylan varsa asya çöllerinde
domaniç yaylasında ne kadar dizginsiz at
başlıyorlar kılcal damarlarımda koşmaya
sıcak solukları yalarken anlımı toynaklarını hissediyorum alyuvarlarımda

(daha fazla…)

Arkada$ima yolla

öncesi diyarbakır, o benim en esmer çocuğum…

siverek, bir toz bulutu ardında “kentsiz”bir öpüş.

urfa, simsiyah bir yaradır. dualar dökülür eteklerinden.

silvan, ipek yoludur ışık çalar diyarbekir gecelerinden.

 hazro , bir unutuştur;

lice’ye güven olmaz, o hepillegal…

ergani, yazlı anılar ilçesi ve tarihin saklı mabedi.

 şırnak, terlidir ve kelepçelidir… sav(ur)rulur…

patnos, vurulmuş, faili meçhul!

kurtalan, beton istiyor; betondan ve demirden bıkmış!

siirt, üç dil konuşan koca bir köydür.

batman, siyah akan bir yetim.

hakkâri, bir ölü evi… idil, bir ayağı cudi!de, göz göre göre.

 baykan, bir tutam kaçak tütünle savrulur kahvelere…

ağrı-lı, dağa tutunur…

“burası muş, yolu yokuşmuş”yok artık ; panzerler dümdüz etmiştir gide gele…

ne “van”da şan” kalmıştır, ne “bitlis”te beş minare”,

 ama erek dağı yerli yerinde ve lağım akar bitlis’te…

şemdinli, hep uzaktır, sınırlar konulmuştur bir de yakın olduğu; özler durur bir şeyleri kimseler bilmese de.

mardin; ışıklı banka panoları önünde eşekli köylüleri; kaçak çay içer ve çağından kaçaktır gündüzleri.

 pervari, hasretinden utanan bir eşkıya kaderi!

kızıltepe’nin tepesinden puşusinji almışlar; dolayıp kızıllığını tel örgülere, ne için de mehmetçikler koymuşlar, bundan kuma görmüş gelin gibi kırgındır

 (…)

Yılmaz Odabaşı

Arkada$ima yolla