Çok sayıda okuyucu, “eğitim” olayında para almadan hocalık yapmaya gönüllü olduğunu bildirince, bu olayın özellikle “eğitim” ve “yeni iş bulma” kısmı biraz karışık gibi gözüküyor, demiştik.

Bir başka karışık durum da emeklilik yaşları ile ilgili… Genelev kadınlarının da diğer çalışanlar gibi emeklilik yaşı 65’e yükseltildi.

Bunların 65’e kadar çalışması zor gözüküyor. Parantez içi bir ayar yapılıp, yaş konusunda özel bir hüküm konulamaz mı?

Esasında sorun sdece Genel ev çalışankarı için değil, normal bir çalışan dahi kaç yaşına kadar çalışabilir ki ? Burada Şükrü hoca Genel ev çalışanlarına 65 yaşına kadar çalışmalarında talep olmayacagını falan söylemeye çalışıyor belki ama zaten 18 yaşında başlamış olsa dahi 18+25 yıl 43 yaşında hizmet süresini doldurmuş olmayacak mı ?

Burada esas sorun 25 yıl hizmet süresini ve prim gün sayısını da doldurmuş olan kişilerin 65 gibi bir yaşı beklemeleri sorun.

Bu ülkede kanun yapıcılar hangi ülkede yaşadıklarının bilmem farkındalar mı bilemiyorum fakat 65 yaş üzeri insanlar emekli olunca kaç sene emekli maaşlarını alabilecekler.

Şimdilerde belki borçları varen dahi daha maaşlarını almadan kendilerinden sigorta primi olarak yüklü bir meblag kesilirken iş vermeye gelince devlet neden bu kadar çekimser davranıyor.

Şimdi çalışma hayatında olan kişiler Demirel gibi bir şahsiyetin vermiş olduğu yanlış kararlar sonrasında 40 yaşında emekli olanlar yüzünden çökme durumuna gelen sosyal güvenlik sisteminin günah keçisi olarak seçilmeleri ve 55 gibi makul bir yaş dururken 65 li yaşlara çekilmeye çalışılıyor anlayabilmiş değilim.

Madem devlet bu sistemi yürütemiyor.bunu yürütecek bir çok özel şirket var, devlet benden ssk primlerini kesmesin ben bunları bu şirketlere kanalize edeyim ve böylelikle devlette ileride maddi anlamda bu tarz sorunlarla karşılaşmamış olur.

Bir ben mi akıllıyım yoksa herkes devletin bu kadar her yerde olmasına mı alışmış bilemiyorum.

Arkada$ima yolla

Sabah Flash TV’ de ASAM İran Uzmanı Arif Keskin diye bir arkadaşı seyrettim, adam 15 dakikada İran -Türkiye ilişkilerini, İran -Rusya - ABD durumunu hap gibi anlattı… Bu muhteşem anlatımı dinlerken aklıma Türkiye’ deki kaliteli insan bolluğu ve Türkiye’ deki her konuda gerçekçi ve reel çözümlerin raporlarının bulunduğu Bakanlık rafları aklıma geldi…

Biliyor musunuz ki, Türkiye devlet dairelerinin tozlu arşivlerinde Türkiye ile ilgili aklınıza gelebilecek her konuda çok ciddi raporlar ve çözüm planları bulunmaktadır… Ama bu onbinlerce hazine değerindeki araştırmalara yöneticiler hiçbir zaman ilgi göstermezler çünkü onlar için varsa yoksa tek iş partiliye kıyak çekmek, yandaşa kıyak çekmek, taraftara kıyak çekmek ve oy toplamaktır…  Bu kadar hazine ortasında bu kadar basiretsizlik ancak Türkiye’ de olur…

Burada sadece AKP’ yi kastetmiyorum… Haydi onlar dergahtan devşirilip ABD tarafından iktidara getirildiler, kendi tarikat işleri ve kardeşleri dışında dünyayı pek tanımıyorlardı… Peki ya Kemal Derviş gibi Dünya Bankasından ışınlananlara ne demeli… Adamı “yol yordam bilir” diye Hazine Müşteşarı yapmak için çağırdılar… Ama gelmesine yakın “Derviş bakan olmazsa batarız” diye Doğan medya grubu tarafından amansızca pompalanıp şişirilince, o da imana gelip Ankara’ ya iner inmez Başbakan Ecevit’ e  “ya beni Ekonomi Bakanı yaparsınız, ya da ilk uçakla dönerim” diye tehdit savurup bakanlık koltuğu kapması gerçeğine ne demeli… Şimdi gazetelerde okuyoruz ki, Kemal Derviş’ te bu pompalama karşılığı, Doğan medya grubuna “iyi bulunmuş”…  (Anadolu ağzıyla “bol bol izzet-i ikramda bulunmuş” demek)…

Siz dünyada kaç ülke tanıyor sunuz ki, etrafı ateş çemberi ile sarılı ama kendi Silahlı Kuvvetlerini yıpratmaya çalışır…  Deli Bekir’ in bile yapmayacağı bu saçmalığı, siyaset ve politik çıkar uğruna Türkiye’ de görmek mümkündür… Hani bunu yapanlar tamamen kendi çıkarlarına çalışsalar, biraz özürleri veya nedenleri olacak…. Ama yüzde doksan yabancıların çıkarına hizmet edip, onlardan arta kalanlara tamah etmek için kendi Silahlı Kuvvetlerini yıpratmak ancak Türkiye’ de görülür… ( Bir siyasetçi olarak Türk Silahlı Kuvvetlerinin kalitesini, eğitimini, bilgeliğini, beyefendiliğini görüp kıskanabilirsiniz… Kendi teşkilatlarınız ile kıyasladığınızda aranızda bir uzaylı ile bir aborijin kadar fark olduğunu görüp hayıflanabilirsiniz… Ama bunun çözümü, TSK’ yı yıpratıp onu aborijin seviyesine çekmek değildir… Tam tersine doğrusu kendini geliştirip onun seviyesine çıkarmaktır)…

Neymiş efendim “oy’ u kapan, gücü götürürmüş”… Oy’ u kapıp “güç sahibi” olunabilir ama “mal sahibi” olunamaz….

Adam öğretmen, adam şirket yöneticisi, ama “oy alamamış”… Adam ilkokul mezunu, işsiz, akrabaları bile dükkanlarında iş vermemişler… Ama “oy’ u kapmış”… Bu ne seni “okumuş” yapar, ne de onları “okumamış” yapar… Akıllı ülkelerde, seçilirsen ve sevilirsen, yanına bilenleri, uzmanları alırsın ve onlardan faydalanırsın: böylesine gelişmiş demokrasi denir… Gelişimini tamamlayamamış ülkelerde ise yanına kendinle eşdeğer arkadaşını, akrabanı, dostunu uzman diye alırsın: böylesine gelişmemiş demokrasi denir… (Zaten yönetim becerinde aynısının tıpkısı olur)…

Bir keresinde Alman siyasetinde “uzman danışma kurulları” olduğunu ve bu kadrolarda yer almanın vekil seçilmekten daha prestijli olduğunu duymuştum… Çünkü Almanlar “bu kurullarda biz durum tesbitini yaparız, vekiller ise sadece uygularlar, onun için kararları vermek, uygulayıcı olmaktan daha önemlidir” diye inanırlarmış… Tabii bilseler ki bizde kararlar birkaç üst yönetici tarafından gizli arka oda toplantılarında ayaküstü alınıyor, adamlar küçük dillerini yutarlardı… Ama hakkını vermeliyiz, bizde de uzman kadroları vardır, ama onlar “yumurta küfesi devrildikten sonra” sadece nerede hata yaptığımızı bulmak için devreye çağrılırlar… ( Ve tabii daha sonra raporları “kaybedilir”)…

Aslında verilecek çok örnek var ama en son noktayı İran Cumhurbaşkanı Ahmedinejad’ ın İstanbul performansı koydu… “Ahmedinejad sendromu” diye dalga geçtiğimiz pejmurde kıyafetli gariban görünüşlü adam, gösterdiği devlet adamlığı performansı ile hepimizin dudağını uçuklattı ve bizim löbür löbürlere iyi bir ders verdi…(Çünkü yanında yüksek kaliteli uzmanları vardı ve bu değerli danışmanlarını dinleyip dersine çalıştığı belliydi)…

Hepimiz devlet adamlığının Paris gömlek İtalyan ayakkabı giymekle veya muhafazakar modacıdan elbise ısmarlamakla olmadığını gördük… Keşke bizim yöneticilerimiz de ofislerini dekore ettireceklerine birazda kafalarını yeniden dekore ettirebilselerdi de, elin şu garip Ahmedinecad’ ı ile aşık atabilirlerdi…

Türkler ne çektilerse çapsız politikacılardan çekmişlerdir… Binlerce yıllık Türk tarihini inceleyiniz, hep gruplar arasındaki siyaset savaşlarının Türk devletlerini batırdığını görürsünüz… Son zamanlarda buna bir de din siyaseti yapay olarak eklenmiştir ve işler daha da karmaşıklaşmıştır… Tabii sonunda her zaman Türk süvarileri devreye girmiştir ve ülkeyi kurtarmıştır ama kimse bundan ders almaz… Özetle, Türk devlet yapısını, ananelerini ve göreneklerini hiçe sayıp Türk ordusunu siyasi çıkar için yıpratmaya çalışmak intihar ile eşdeğerdir ve buna tevessül etmek için insanın akıl ötesi bir boyutta olması gerekir…

Türk siyasetinin en acil ihtiyacı, siyasi parti kurumlarının ve sisteminin yenilenmesidir… Siyasi parti sisteminin yenilenmesi, AB uyum yasalarından da, yeni bir anayasa paketinden de daha acil ve önemli bir ihtiyaçtır…

Siyasi parti sistemi, aday seçme sistemi, milletvekili dokunulmazlığı gibi birçok konu mutlaka yenilikler yapılması gereken acil ihtiyaç paketleridir… Siyaset sistemimizi bize akıl veren ve hocalık yapan AB ve ABD ülkeleri kalitesine en hızlı şekilde getirmek en önemli gündem maddemiz olmalıdır…

Zaten AB ve ABD ‘ de bizden öncelikle, gerçek demokrasi için, siyasi parti sistemimizin köhnemiş ve anti-demokratik yapısını değiştirmemizi isterlerdi…

Halihazırdaki siyasi parti sistemi şöyledir: Parti başkanı ve çekirdek kadrosu mutlak güç sahibidirler ve bir padişahta bile olmayan yetkilerle donanmışlardır… Padişah bile bir kelleyi cellada vermek için Şeyhülislama veya Vezirlerine danışırdı, ama bir parti başkanı asla buna ihtiyac duymaz… Birini sevmedi mi, onu “bir faks çekip” azleder… İlçe parti yöneticileri ona şakşakçılık yapmadı mı, “bir faks çekip” hepsini görevden alır… Parti tarafından seçtirilmiş bir belediye başkanı istenilen tapu ve kadastro planlarını yapmadı mı, “bir faks çekip” partili belediye meclisi üyelerine o başkana dünyayı zindan ettirir… Daha olmadı “çekmecede bekleyen dosyalardan birini” medyaya servis edip biletini keser…

Türkiye’ de siyasi parti başkanlığı demek “mutlak güç” demektir… Bir kere koltuğu kaptın mı ne partililer, ne devlet kurumları, ne hakimler, ne yasalar seni durdurabilir… İstediğini istediğin makama atayabilirsin… Sana bayramlarda şeker getiren komşunu bile bir yüksek makama atamak istersen sorun değildir… Komşun kapasitesiz olabilir, devlete uygun olmayabilir veya o kadroya birkaç gömlek eksik gelebilir, hiç sorun değildir… Emri verirsin ve makama “geçici olarak” atarsın, sonra o mahkeme bu itiraz derken, 5-10 sene komşunu makamda tutup hayır duasını alabilirsin…

İktidardaki bir siyasi parti başkanının Türkiye’ de biletini kesemeyeceği bir kurum veya kişi yoktur… (Adalet siyasi parti yönetimine işlemez)…

Peki çözüm nedir: Siyasi parti yasalarını modern hale getirmek ve siyasi partilere “Demokrasi” getirmek … Siyasiler hergün Türkiye’ yi “daha demokratik” yapmak için AB, ABD, Allah ne verdiyse hepsinin bir dediğini iki etmezler ve Türkiye’ nin iç dengelerini hiç umursamazlar… Ama iş kendilerine geldi mi bir arpa boyu “Demokrasi’ den nasiplenmezler”… Türk siyasi partilerine göre Demokrasi halk söylemi içindir ama kendilerine gelince Demokrasinin D’ sini ağızlarına almazlar..

Siyasi Parti Başkanlarının elindeki sınırsız güç, mutlaka modern bir demokrasiye yakışır, AB ve ABD yasalarına yakışır, bağlayıcı yönetmelikler ile demokratik hale getirilmelidir…

AB ve ABD’ ye yakışan demokratik siyasal partiler yaşamı ve kanunları biran önce Türkiye’ ye de getirilmeli ve uygulanmalıdır…

Her AB ve ABD kanununu taklit etmekten zevk duyan politikacilarımız, inanıyorum ki AB ve ABD’ de ki siyasi parti yönetmeliklerini acilen Türkiye’ ye getirip uygulamaktan ve bu sayede gerçek demokratik bir siyasi yaşama geçmekten zevk duyacaklardır…

Diğer önemli husus ise, “Seçim sistemi ve Aday olma sistemidir”…  Halk partilere oy verir ama hangi şahsa oy verdiğini asla bilmez çünkü sistem çok geniş bölge esasını ve il temsilci sistemini ihtiva eder… Türkiye’ de her il öncelikle en az 2 milletvekili çıkarır ve sonra kalan oylar nüfus sayısı hesabına göre paylaştırılır… ( Onun için iktidar partilerimiz devamlı yeni il’ ler yaratırlar ve böylece kıssadan hisse beleşten 2 ekstra milletvekillini daha garantilemeye çalışırlar)…

Yine il bazlı sistem tamamen eşitsiz ve doğulu vatandaşların avantajına bir sistemdir… Mesela dağdaki çobanın oyu ile Aysun Kayacı’ nın oyu eşit değildir… Çünkü Bitlisli bir çobanın oy’ u, İstanbullu Aysun Kayacı oy’ undan 1.8 misli daha değerlidir…

Geniş seçim bölgeleri sistemi, düzinelerce adayın aynı seçim bölgesinden seçimlere katılmasını zorunlu kılar ve “partinin sevilen kardeşleri” üst sıraya girerler, dolgu malzemeleri altlarda sıralanırlar… İsim listeleri öyle karışık ve karmaşık bir hal alır ki, halk kesinlikle kime oy verdiğini bilemez… Seçimler neticesinde çoğunlukla bir bakarsın, hayatında o il’ e hiç uğramamış bir aday, o ilin milletvekili olmuştur: Mesela parti başkanının akrabası Adıyaman’ lı bir kardeşimiz o kargaşada Bursa’ dan milletvekili seçilebilir… (Vekil demek, seçildiği bölgenin vekili demektir ama Adıyaman’ lı kardeşimiz Bursa milletvekili seçilince buna ne kadar demokrasi denir, oturup düşünmek lazımdır)…

Tüm sistem, halkın aklını karıştırmak, kime oy verdiğini gizlemek, ve el çabukluğu ile kendi adamlarını seçtirmek üzerine kurulmuştur…

Parti aday seçimi ise daha acımasızdır… Adayları,  partideki dostları seçer, parti başkanı onaylar…  Allame-i cihan olsan, parti başkanı seni kıyak bulmuyorsa, seni yakın bulmuyorsa aday olamazsın, dolayısı ile seçilemezsin…. Çünkü adaylar “kalitesine göre, kişiliğine göre veya bilgisine göre” seçilmezler… Sadece parti başkanına ettiğin “biat katsayısına göre” aday gösterilirsin … (Türkiye’ de niye kaliteli politikacı gelmediği hep sorulur: Çünkü kaliteli insan biat etmez, kişiliğinden ödün vermez, yağcılık yapmaz… Bunları yapmayacak adamı da Türkiye’ deki siyasi partiler istemezler, aday göstermezler… Tam bir yumurta-tavuk olayı gibi)…

Türkiye’ de milletvekili adayı veya belediye adayı olabilmek için mutlak surette parti başkanının sevdiği bir kişilik olman veya MKYK listesindeki güçlü birinin adamı olman gerekir… Teoride miletvekili milletin vekilidir ama gerçekte milletvekili parti başkanının vekilidir… Türkiye’ de hiç kimse, sistem dolayısı ile kendi başına seçilemez ve gerçek milletin vekili olamaz… Bir milletvekili herşeyini partisine, başkanına borçludur…. Vatandaşa, oy verene borçlu değildir çünkü onların seçimde figüranlık dışında kendisine en ufak bir katkısı olmamıştır, tüm seçilmişliğini parti başkanına borçludur…

Böylece ortaya “siyasi parti başkanı ve adamları demokrasisi” çıkar… Milletin vekillerinin seçildiği demokrasi kesinlikle Türkiye’ de oluşamaz…

Pekiyi çözüm nedir: Dar bölge seçim sistemini getirmek… Tüm dünyadaki modern demokrasilerde başarı ile uygulanan bu sistemin özü, bir bölgeden bir kişinin seçilmesidir… Yani oy verdiğin bölgeden tek bir aday seçilir… Böylece seçmen de adaylar arasında karşılaştırma yapabilir, hiç olmazsa kimi seçtiğini bilir… Hırsızı uğursuzu ayırabilir, kendince en uygununa oy verme imkanına kavuşur…

Ama dar bölge sisteminin esas özelliği, siyasi partilerin gösterdiği herbir aday vatandaşa ifşa olduğu için, partilerin daha düzgün insanları aday gösterme zorunluluğu altına girmeleridir… Çünkü vatandaş kimlerin aday olduğunu öğrenecektir, görebilecektir ve karşılaştırma yapabilecektir…

Dolayısıyla dostunu, adamını, komşunu liste arasına sokuşturup habersizce seçtirme yöntemi, bir nebze olsun hafiflemiş olacaktır…  Çünkü kimi seçtirmek istediğin halk tarafından öğrenilecek ve tepki verilecektir…

Dar bölge sistemi sayesinde mahallelerinde sevilen kaliteli insanlara da aday listelerinde yer verilecektir… Halk kimi seçtiğini bilecek, ondan hesap sorabilecektir… Hatta adaylar seçimlerde kendi kişilikleri ve kapasiteleri ile de katkı yapacakları için, parti başkanına bağlı bir köleden daha ötesi bir vekil olabileceklerdir…

Sonuç itibariyle, dar bölge seçim sistemi (her dar bölgeden tek bir aday seçme sistemi) acilen uygulanması gereken bir sistemdir…

Taklit etmeye çalıştığımız ABD ve AB’ de de uygulanan bir sistemdir… Hepimiz demokrasi için çalışıyorsak, siyasete demokrasi getirecek bu yaklaşım bize de çok yakışacaktır… Çünkü vekillerimiz AB ve ABD demokrasisine çok değer veren insanlardır, demokrasi aşığı insanlardır, halen geçerli olan demokrasisiz siyasi parti yaşamımızı acilen değiştirmekte tereddüt etmeyeceklerine güvenim sonsuzdur…

Yine, milletvekili dokunulmazlığının kaldırılması ve sadece kürsü dokunulmazlığı ile sınırlandırılması acil ihtiyaçtır…

Bu değişiklik sayesinde, partilerde seçilen milletvekillerinin kalitesi en az üçte bir oranında artacaktır… Çünkü siyasi partilerin üst sıralarda aday yaptıkları kişilerin büyük çoğunluğu, daha önce parti hesabına düdüt yapmış ve dokunulmazlık zırhına ihtiyaç duyan insanlardan oluşmaktadır… Dokunulmazlık zırhı lüksü kalkınca, koruma kalkanı adaylığı da kaybolacaktır…

Dokunulmazlık diye bir olay demokrasilerde yoktur… Örnek aldığımız AB ve ABD demokrasisinde yoktur… Demokrasi için nelere katlanıyoruz, niye bizde gerçek demokrasilerdeki gibi milletvekillerine dokunulmazlık zırhını acilen kaldırmayalım ki…

Özetle, hergün gazetelerde “ben milletin vekiliyim, demokrasi aşığıyım” diye söylem veren milletvekillerinden ricam, demokrasi adına, siyasette AB ve ABD demokrasilerini örnek almalarıdır…

Halen geçerli olan demokrasisiz ve kaos içindeki bugünkü siyasi parti sistemini istemiyoruz… Siz demokrasi aşığı vekiller de, istemiyorsunuz…

Haydi kaldırın şu dokunulmazlığı… Kaldırın şu parti başkanları sultasını… Kaldırın şu merkez liste tezgahını… Getirin dar bölge sistemini… Demokrasi için buna değer…

Bizler demokrasisinin önemini, sizler AB uyum yasalarını değiştirirken öğrendik… İşte siz demokrasi hocalarımızın bize bir kere daha demokrasi dersi vermesinin tam zamanıdır..

Not:Bu Yazı Yahoo Groups’ta yer alan finans-grubu isimli grub üyesi Orhan Pak Bey’den izin alınarak sitemizde yayınlanmaktadır.Kendisine teşekkür ederiz.

Arkada$ima yolla

Liberya’da insanlar çok düşük ücretlere çalışıyorlar.Esasında düşük ücret ile çalışmak kötü değil misal ev kirasının 1 birim olduğu yerde siz ayda 3 birim para kazanıyorsanız esasında pek sorun yoktur fakat bir aylık evin kirasının 2.000 USD olduğu bir ülkede günlük kazancınız 1 dolar civarında ise, ülkede en iyi maaşı yabancı ülkelerin göndermiş olduğu yardım derneklerinde çalışanlar , birleşmiş milletler çalışanları  ya da polisler kazanabiliyor.Bunlar da ancak 50 USD civarı bir para kazanabiliyorlar. Esasında bu büyük bir çelişki bir ev kirasının 2000 dolar olduğu bir yerde 50 dolar kazanmak çok acı verici bir durum.Ayrıca bu 2.000 dolarlık evinde evden çok her şeye benzediği sadece betonarme olmasından dolayı bu parayı ettiği, oturmak için yüklü bir miktarda doları içine harcamanız zorunda kaldığınız bir ev olduğunu düşününce bazı durumlar insan beyninde daha bir yerli yerine oturabiliyor.

Bu kara kıtanın orta batı kısmında, deniz kenarında yer alan ülkenin sömürülmemiş olması, özgürlerin ülkesi olarak adlandırılsa da şu anda pırlanta ve değerli maden arayan Avrupalı ve Amerikalı şirketler tarafından çevrelenmiş durumda.Umut ediyoruz ki bu şirketler ülkeden aldıkları doğal kaynaklar kadar bir katma değeri bu ülke insanına iş olarak verir ve insanların yaşam seviyesi bir nebze yükselir. Ülkede yollar yok denecek kadar az, başkent Monravia’de ancak ana arterler asfalt ara sokaklarda asfalt yok bulmak mümkün değilken asfalt yollarda açılan gedikler ise etraftan insanların bu bölgelere taş yığıp büyük arazi araçların bu taşları ezmesi ile uzun bir zaman dilimi sonrasında düzleniyor. Ülkede en önemli sorunlardan birisi de sağlık.Yaklaşık 3,5 milyon insanın yaşadığı bu ülkede 100.000 insanın aids olduğunu duyunca insan ürperiyor.

Tamimiyle altyapıdan yoksun, sağlık sisteminden yoksun, yakın geçmişte yapılmış olan iç savaş nedeniyle güvenlik tedbirleri bir yere kadar, üçüncü kattaki evine hırsızların girmesi için dikenli tellerin yaşayabildiği bir ülke burası.Şimdi.. Tüm bu kötü olumsuzluklar arasında bir okul, Türkiye’den giden öğretmenlerin açtığı, başlangıçta 4 öğrencisi olan git gide öğrenci sayıları artan bugün itibari ile yanılmıyorsam 36 öğrencisi olan bir okul.İsmini şu an hatırlayamıyorum, esasında belki ismide o kadar önemli değil.Önemli olan orada var olan birilerinin var olması.

 Hüseyin, Kadir, Ramazan bu üç öğretmen Liberya gibi bir ülkede eğitim adına orada bizim de olmamız gerektiği düşüncesi ile kara kıtaya gitmişler.Liberya’da oldukça zorluklarla karşılaşmışlar.Bunlardan ilki okul açmak için yeterli büyük bir binanın olmaması, binanın olmaması sorun çünkü binaların çoğu kullanılmayacak harabeler ve bu harabelere sahiplerinin istediği tutarlar dudak uçuklatacak miktarda.Fakat bu fedakar öğretmen ağabeylerimiz yılmadan çalışmalarına devam edip bölgenin en güzel okullarından birisini oluşturmuşlar.

Burada öğretmenler kadar takdir etmemiz gereken birileri de var onlarda bu öğretmenlerin eşleri.Çünkü etrafımızda gördüğümüz kadarıyla bayanların çogu evlilik sonrası annelerine yakın mühitler de oturup eşleri ile evlerin yerleri tartışma konusu olurken bu öğretmenlerin eşleri ise Liberya gibi belki de daha önce adlarını duymadığı, akrabalarının olmadığı, 100.000 civarı aids’li insanın yaşadığı bir ülkeye gitmek gerçekten cesaret işi.

ALLAH c.c. hepsinden razı olsun.

Arkada$ima yolla

Esasında bu sarf ettiği cümlelerin çok değil hemen aynı paragrafta ve alt paragraflara insanlar baksaydı Rahmi Koç’un 
kıyafetlere verdiği önemi sadece işyerlerinde çalışanlar için değil evinde çalışan hizmetçi ve evin bir nevi kahyası 
konumunda olan kişi içinde geçerli olduğu görülebilirdi.Zaten ilerleyen cümlelerde tatillerinin bile bir plan dahilinde yaptığını söyleyen bir kişinin işinde plansız herhangi bir işlem olamayacağını düşünmemek abes kaçar.
Asıl ortalığı bulandıran ise Rahmi Koç’un daha sonra olayın büyümesi Başbakan Tayyip Erdoğan’ın kendisini ayrımcılık yapmakla suçlaması ile birlikte sakallı yerine traşsız demek istemesi fakat bu cümleyi kullanmayıp sakallıları çalıştırmam demesinden  kaynaklanıyor.Yargıtay 9. Hukuk Dairesi üyeleri, işverenin işyerinde bıyıklı ve sakallı olanları çalıştırmama hakkı olduğunu ve bunun ‘ayrımcılık’ olarak değerlendirilmemesi gerektiğini belirterek, “İşle uyuşmadığı zaman bıyık ve sakalı haklı fesih nedeni yapıyoruz. Bıyık ve sakal istememek ayrımcılığa girmez. Bıyık ve sakal istememek işverenin yönetim hakkı içine girer” dedi ve böylelikle Rahmi Koç’un isteğinin esasında kanuni sınırlar içerisinde olduğunu açıklamış oldu.

İnsanların işyerlerinde nasıl giyineceğine o işyerinin sahibi verir.Misal Tekstilbank’ta erkeklerin kısa kollu gömlek giymesi , kahverengi olan giyim eşyalarını kullanmaları yasak olmasına karşın Fortisbank’ın belirli bölümlerinde ” casual ” denilen günlük kıyafetler giyilmesi serbest ki Rahmi Koç’ta işyerlerinde 1 Haziran’dan 15 Eylül’e kadar bu uygulamaya gittiklerini söylüyor.Hoş Yapı kredi bankası Koç’a ait olmasına karşın Çukurova’da iken free friday uygulaması Koç’a geçince komşusu olan İş bankası’na özenip  “free friday” uygulamasını kaldırmıştır.

Günümüz Türkiye’sin de işyerlerine baktığımızda misal Maslak’tan başlayıp Levent, Gayrettepe, Mecidiyeköy, Osmanbey, Taksim, Gümüşsuyu hattında birçok kişi çalışmakta ve bu işyerlerinde çalışan erkekler her gün sakal traşı olup bu şekilde işyerlerine 
gitmektedirler.Ayrıca takım elbise giyme ve kravat takma zorunlulukları vardır.Hatta bu o kadar alışılmıştır ki iş örüşmelerinde bu tarz konuların konuşulduğunu dahi düşünmemekteyim.Zira şayet kurumsal bir firmada çalışıyorsanız muhakkak bu 
şekilde işe gitme zorunluluğunuzun var olduğunu bilirsiniz.Bilmiyorsanız iş yaşamında bunu hemen öğrenirsiniz zaten.Şayet bir işveren çalışanlarına kravat takmama ya da günlük giyim şeklinde işe gelme gibi bir istekte bulunursa bu tamamen işverenin bileceği iştir.Burada hiç kimse bu işverene baskı yapamaz.Şayet çalışırken takım elbise giyip kravat takmadan çalışamam diyen bir kişi burada çalışmak istemeyip işini değiştirebilir.Burada alacağı kararla işten çıkıp kendi isteklerine göre işveren eminim bir çok kişi bulacaktır.Burada önemli olan işverenin kararlarıdır.Başbakanın çıkıp bu ayrımcılıktır demesi çok yanlıştır.Zira başbakan yani bu ülkedeki bir çok kurumun işvereni olan kişi kendi kurumlarında sakallı memur, başörtülü bayan öğretmen çalışmasına  izin vermemektedir.Nasıl devlet kendi kurallarını koymuş ve kendinde çalışacak kişilerin bu kurallara  uymasını istiyorsa işverenlerde kendi işyerlerinde istedikleri kılık kıyafet kurallarını koyma serbestiyeti vardır.Ayrıca birisi sakallıyım diye çalıştırılmıyorsa ve bu oran çok yükselmişse zaten devlet denen erk hemen gücünü , kimilerine göre despot bir şekilde, kanun şekli ile gösterecek ve 50 kişiden fazla işçi çalıştıran işyerlerinin yüzde 1 oranında sakallı işçi  çalıştırma zorunluluğu getireceğine inanıyorum.Bunu terör mağduru ve eski hükümlü çalıştırma zorunluluğunda görüyoruz.

Rahmi Koç’a verilen tepkiler son derece duygusal olmakta ve mantıklı bir düşünce süzgecinden geçmeden yapılmaktadır.Esas sorun  olan bu tartışmaya başbakan konumunda bir kişinin tepki vermesidir.ÖZ itibari ile olayı tersten bakmaya çalışalım.Bir işveren ben işyerimde sakallı insanlar çalıştırırım, sakalsız kimseleri çalıştırmam demesi ile hiç bir farkı yoktur.Lakin bunu birisi  söyledi mi hemen “irtica hortları” , “şeriatın ayak sesleri” gibi sözlerle gelecek olan kişilerin şimdi Rahmi Koç’ a destek verenlerin ileride bunu söyleyecek işverenlere tepki gösterecek olmaları ve Koç’a tepki gösteren kimi zihniyetteki insanların ise tersi durumda şimdiki durumu kabullenmeleri olacaktır.

Hiç kimsenin kimseyi zorla çalıştırmadığı ülkemizde insanların çalışma kılık kıyafetini işverenlerden başka kimsenin  belirleme hakkı yok olduğu düşüncesinde olan insanların var olduğunu bilmek çok hoş bir duygu.

Arkada$ima yolla

Arkada$ima yolla

Öyle bir ülke düşünün ki, seçilerek başa gelen bir yasama organı,  bireylerin kanun önünde eşitliğini güvence altına alan bir anayasa kanunu değişikliği yapmak istiyor; bunun için gerekli çoğunluğu da üstelik %75 gibi bir oranla buluyor. Bunun yanında, halka karşı hiç bir sorumluluk hissetmeyen, zaten halk tarafından da dolaylı veya doğrudan seçilmemiş, belli bir ideolojik eksen çerçevesinde atanmış 9 kişi, arkasında 20 milyonu aşkın kişinin temsil yetkisini almış bir yasama organın bu meşru değişikliğini, anayasada olmayan bir yetki ile esastan bozuyor. Bu, apaçık bir demokrasi ve hukuk ihlalidir. Ve böylesine bir olay ancak üçüncü dünya demokrasilerinde ve juristokrasilerinde karşımıza çıkabilir.

Anayasa Mahkemesi’nın bugün bu utanç verici karara imza atarken atıfda bulunduğu Anayasa’nın 2. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti’nin laik olduğu kadar aynı zamanda demokratik bir hukuk devleti olduğunu belirtmektedir. Ama ne yazik ki Anayasa Mahkemesi, bir çok kararında olduğu gibi bu kararında da demokratik hukuk devleti  teamüllerini çiğnemis ve anti-demokratik bir anlayışla, atıfta bulunduğu hükmü de çiğneyen skandal bir karara imza atmıştır.

Kararın hukuksuz ve anti- demokratik boyutu bir yana, dünyada hiç bir Anayasa Mahkemesi, bireylerin kanun önünde eşitliğini düzenleyen bir anayasa değişikliğini laikliğe aykırılık gerekçesi ile bozmamıştır. Bugün, Avrupa ülkelerinin çoğunluğunda baş örtüsü ile üniversiteye girmek serbest iken, Anayasa Mahkemesi’nin bugün vermiş olduğu bu karardan, Avrupa’ya teokratik bir düzenin hakim olduğu gibi komik bir sonuç ortaya çıkmaktadır.

Kaldi ki, daha geçen haftalarda bağımsız yargıya müdahale ediliyor tartışmaları yapılırken, yüksek mahkemenin anayasadaki görev ve sorumluluklarını çiğneyerek vermiş oldugu bu karar, bağımsız olmayanın yargı değil bizahati halk tarafından seçilmiş parlemento olduğunu bir kez daha gözler önüne sermiştir. Zira, bu karar, meclisin Anayasa Mahkemesi’nden izinsiz hiç bir karar veremeyeceğinin apaçık bir tescilidir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı, halkın halk tarafından halk için yönetimi anlamina gelen çağdaş demokrasi anlayışının vesayet demokrasisi tarafından ikame edildiğinin ve yargıçlar darbesinin adım adım yaklaşmakta olduğunun en güzel kanıtıdır. Yaklaşmakta olan AK Parti Kapatma davası öncesi alınan bu karar, bir bakıma Anayasa Mahkemesi adına ihsas-i reydir.

Artık görülmüştür ki, 12 Eylül ve 82 Anayasasının doğurduğu rejim iflas etmiştir. Atanmışların, seçilmişler üzerindeki bu üstünlüğü yok edilmedikçe, ülkemiz ikinci sınıf demokrasi anlayışıyla yönetilmekten kurtulamayacaktır. Bu ülkede şayet bir darbe yapılacaksa, bu mevcut statukoya karşı yapılmalı ve temel birey hak ve özgürlüklerine tecavüz eden bütün kişi ve kurumlar, hak ettikleri cezayı mutlaka çekmelilerdir. Geçmişteki yüz karası hak ihlalleri ve kararlar ile yüzleşmeden, ülkede özgürlük ve demokrasi lehine yeni bir beyaz sayfa açma girişimlerinin yine sonuçsuz kalacağını belirtir, daha özgür ve mutlu bir Türkiye için üzerimize düşen her türlü görev icin an be an  hazır olduğumuzu siz değerli basın mensupları ve saygı duyduğumuz yazarlar aracılığı ile kamuoyuna duyururuz.

3H hareketi.Org

Arkada$ima yolla

         Stokçulara kızıp halkı pirinç yerine bulgur yedirmeye yönlendiren kişi bilmeden bulgurun fiyatının artmasına katkı sağladığını biliyor mu ?
 

      Her insan daha fazla para kazanmak ister ve bu para kazanma amacıylada kendisine en fazla getirisi olacak yatırıma gitmesi oldukça mantıklıdır.Bu açıdan bakınca pirinç depolamak ile imkb’de belirli bir şirkete ait hisseleri almaktan farkı var mıdır ?
 

         Ülkeye pirinç ithalatında olan vergileri sıfırlamak varken neden halkı sadece yerli üreticilerin eline bırakılıyor daha sonra fiyat artışları olduğunda feryat figan bağırılıyor.
 

       R.G. Tarihi: 17.4.2008 tarihinde yayımlanan pirince ait gümrük vergilerinin sıfırlanmasında 100.000 ton sınırı esas alınmıştır.Küçük bir mantık yürütme ile 100.000 ton pirinç ile bu sıkıntı giderilecekse demek ki bu sıkıntıyı 100.000 ton pirinç neden olmuştur. 100.000 ton pirincin kilosu 3,00 Ytl’den tonu 3.000 Ytl’den  100.000 tonu 300.000.000 YTL eder .Türkiye pirinç piyasası 300.000.000 YTL ile daralacak yapıda bir piyasa mıdır ?
 

      Pirinç mi bizler için dayanılmaz bir ihtiyaçtır cep telefonlarımız mı ?
            İşte asıl cevaplanması gereken sorular bunlardır.Ekonomiden anlamayan, bir malın değerinin devletin müdahalesi ( vergiler ve sübvansiyonlar ) olmadığı takdirde piyasa tarafından tamamen birbirinden habersiz olan alıcılar tarafından oluşacağını bilmeyen zihniyet halkını uyarmak adına halkına daha pahalı bulgur yedirmeye çalışmaktadır.Bunu tamamen istemeden yapsa da halkı pirinç yerine bulgur yemeye zorlamanın asıl nedeni her ne kadar stokçular cezalandırılması olsa dahi yan etkisi olarak bulgur fiyatları yükselmektedir.
            Bir kişi ya da bir grup fiyatların daha önceden yükseleceğini bilerek herhangi bir ürüne yatırım yapması neden suç olarak algılanmakta bunu anlamakta zorlanıyorum zira bunu diyen kişiler gidip aybaşlarında aldıkları maaşlarını hemen dövize ya da altına yatırmakta olan kişiler.İnsanın döviz yerine pirince yatırım yapmasını yasaklayan herhangi bir kanun maddesi yoktur herhalde.Ayrıca bu uygulama sonra maliye bakanlığı işyerlerinde sayım avına çıkıp elindeki pirinç ile kayıtlarda yer alan pirinç miktarlarını bakmakta ve fark varsa ceza keseceklerdi ki bu sadece pirinç için değil bütün işyerleri için yapılması gereken bir işlemin başlatılabilmesi için ülkedeki halkın çoğunluğunu rahatsız edecek bir ortam olduğunda mı bu uygulamaları göreceğiz ? Parası olan bir kişinin hisse senedi yerine pirinç almasında ne gibi bir sakınca vardır açıkçası bu anlaşılamadığı gibi bunun için devlet İzmir’de vadeli işlemler borsası kurmakta ve buna benzer ürünleri borsa aracılığı ile sözleşmeler satmaktadır.Esasında yapılan uygulamada hiç fark yok fakat sonuçlar farklı olduğu için insanlar durumu garipsedi.Esasında bu durumu gene birileri abarttı.Elbette piyasadan sen arz edilmiş ürünü toplarsan bu ürünün fiyatının artacağı aşikardır.Fakat fiyatın 7 Ytl’lere kadar çıktığı pirinçte şimdi 3,5 YTL’ye pirinç bulunmaktadır.Kısa süreli artış süresince insanlar pirinç yemeseler ölmezler diye düşünüyorum.Kimse insanlar sadece pirinç yiyerek yaşıyor gibi argümanlarla gelmesin biz Çin değiliz.  

          Fiyatların artmasında elbetteki temel etken insanların yatırım amacıyla pirinç almalarından kaynaklanmaktadır fakat halkı sadece kendi pirinç üreticilerini kollamak adına pirinç ithaline gümrük vergilerini hatta abartıp gıda maddelerine gümrük vergisi konmasının sebebi nedir bilinmiyor.Halkta pirinci birkaç stokçunun yükselttiğine inanırken hiç kimse devletin gıda maddelerinden gümrük vergisini kaldırması gerektiğini söylemiyor.Hemen burada tarımda çalışan kişilerin hakları sorgulanacak.Bugün pirinç fiyatı yüksek diye bağıranlar yarın pirinç fiyatı çok düşük diye pirinç üreticilerin yanında yer alacaklardır.Bu durumda insanın sorası geliyor.Pirinç kaç para olsun ? 300.000.000 YTL bir yatırımcı için çokta yüksek olmayan bir tutardır.Normal halk için hayal dahi edilemeyecek bu tutar orta çaplı firmalar için yatırımlar için ayrılmış tutarlarının bir bölümüdür.Ayrıca 300.000.000 YTLlik bir işlemle ülke karışıklığa gidip birileri halkı tahrik ediyorsa esas zenginler farklı işlemler yapsa halk bu zenginleri yok etmeye kalkmazlar mı diye düşünmeden edemiyorum.

            Ayrıca halkın bir kısmı da pirincin temel gıda maddesi olduğu fikrinde ve hemen dış ticaret açıklarını öne sürmekteler.Bu ülkenin cep telefonlarından verdiği dış ticaret açığı ile kimse pirinç için oluşacak dış ticaret açığını karşılatırmaya kalkmasın lütfen.Ayrıca etrafınızda 10 kişiye sorun acaba 6 ay cep telefonsuz mu yoksa 6 ay pirinç yemeden mi yaşayamazlar ? Bu kişilerin temel gıda maddesi olarak sadece pirinci görmeleri elbette ilginç bir durumdur.Pirincin temel gıda maddesi olduğu doğru iken ikame mallarında var olduğu bilincinde olmak gerekmez mi ? Ellerinde yüksek fiyatta pirinç bulunduran tüccarlar ise para sıkışıklığına girdikleri an bu pirinçlerin fiyatını elbette düşüreceklerdir ki bunu gördük pirinç fiyatı 3,5 Ytl civarına geldi.

Arkada$ima yolla

Ey Rabbimiz! Nezdinden göndereceğin bir nurla simalarımızı pırıl pırıl hale getir. Gönüllerimizi kâmil imana, tastamam ihsana aç ve bizi, razı olduğun amelleri işlemeye muvaffak kıl! İhlâsa erdirdiğin kullarının kalblerindeki kilitleri çözdüğün gibi kalbimizin kapılarını da marifetine ve muhabbetine aç. Bizi kapının eşiğine yüz sürmekten mahrum etme ve o ulu dergahına yüz sürüp bir dilekte bulunduktan sonra da talebimizi reddetmek suretiyle bizi cezalandırma!

Arkada$ima yolla