“Milli Şef” deyimini ilk kullanan kişi Peker’dir. Peker’e göre, milletçe üstün olabilmek için ulu bir şefin etrafında kenetlenmek şarttır. “Isıtıcı, besleyici ve alıp götürücü” vasıflarıyla şef, ulusun babasıdır. Nitekim, 1936’da gerçekleştirilen parti-devlet özdeşliğinden sonra Atatürk için en çok kullanılan sıfat, “şef” sıfatı olmuştur. Bayar’ın hükümet programını açıklarken Meclis genel kurulunda yaptığı konuşma “şef edebiyatının” en tipik örneğidir. 1938’deki olağanüstü CHP kurultayında, Atatürk “Edebi Şef”, İnönü de “Milli Şef” olarak ilan edilmiştir.

“Disiplinli hürriyet” kavramı etrafında da otoriter bir rejimin sözcülüğünü yapan Peker, Yeni Türkiye’nin siyasi rejiminin belirlenmesinde faşizm, Nazizim ve komünizmin etkisini itiraf eder, ancak bu ideolojilerden millet beraberliğini bozucu unsurlar ayıklanarak yararlanıldığını belirtir.*

*Ahmet Yıldız, Modern Türkiye’de Siyasi Düşünce, İstanbul: İletişim , 2009, s. 61.