İsmini duyduğumuz anda özgürlükler ülkesi olarak zihnimizde tahayyül etsek dahi bu ülke hakkında bilgiler edindikçe ismi ile ne kadar tezat bir ülke olduğunu görebiliyoruz. Özgürlerin toprağı olarak anılan bu ülkenin armasında da ” Bizi buraya özgürlük aşkı getirdi” gibi bir cümle sarf etmişler ki esasında kara kıta Afrika’da sömürge görmemiş tek ülke olması bu sözü doğrularken bunda zamanında Amerikan hükümetlerinin bu ülkeye verdiği desteği göz ardı etmemek lazım.

Liberya’da insanlar çok düşük ücretlere çalışıyorlar.Esasında düşük ücret ile çalışmak kötü değil misal ev kirasının 1 birim olduğu yerde siz ayda 3 birim para kazanıyorsanız esasında pek sorun yoktur fakat bir aylık evin kirasının 2.000 USD olduğu bir ülkede günlük kazancınız 1 dolar civarında ise, ülkede en iyi maaşı yabancı ülkelerin göndermiş olduğu yardım derneklerinde çalışanlar , birleşmiş milletler çalışanları  ya da polisler kazanabiliyor.Bunlar da ancak 50 USD civarı bir para kazanabiliyorlar. Esasında bu büyük bir çelişki bir ev kirasının 2000 dolar olduğu bir yerde 50 dolar kazanmak çok acı verici bir durum.Ayrıca bu 2.000 dolarlık evinde evden çok her şeye benzediği sadece betonarme olmasından dolayı bu parayı ettiği, oturmak için yüklü bir miktarda doları içine harcamanız zorunda kaldığınız bir ev olduğunu düşününce bazı durumlar insan beyninde daha bir yerli yerine oturabiliyor.

Bu kara kıtanın orta batı kısmında, deniz kenarında yer alan ülkenin sömürülmemiş olması, özgürlerin ülkesi olarak adlandırılsa da şu anda pırlanta ve değerli maden arayan Avrupalı ve Amerikalı şirketler tarafından çevrelenmiş durumda.Umut ediyoruz ki bu şirketler ülkeden aldıkları doğal kaynaklar kadar bir katma değeri bu ülke insanına iş olarak verir ve insanların yaşam seviyesi bir nebze yükselir. Ülkede yollar yok denecek kadar az, başkent Monravia’de ancak ana arterler asfalt ara sokaklarda asfalt yok bulmak mümkün değilken asfalt yollarda açılan gedikler ise etraftan insanların bu bölgelere taş yığıp büyük arazi araçların bu taşları ezmesi ile uzun bir zaman dilimi sonrasında düzleniyor. Ülkede en önemli sorunlardan birisi de sağlık.Yaklaşık 3,5 milyon insanın yaşadığı bu ülkede 100.000 insanın aids olduğunu duyunca insan ürperiyor.

Tamimiyle altyapıdan yoksun, sağlık sisteminden yoksun, yakın geçmişte yapılmış olan iç savaş nedeniyle güvenlik tedbirleri bir yere kadar, üçüncü kattaki evine hırsızların girmesi için dikenli tellerin yaşayabildiği bir ülke burası.Şimdi.. Tüm bu kötü olumsuzluklar arasında bir okul, Türkiye’den giden öğretmenlerin açtığı, başlangıçta 4 öğrencisi olan git gide öğrenci sayıları artan bugün itibari ile yanılmıyorsam 36 öğrencisi olan bir okul.İsmini şu an hatırlayamıyorum, esasında belki ismide o kadar önemli değil.Önemli olan orada var olan birilerinin var olması.

 Hüseyin, Kadir, Ramazan bu üç öğretmen Liberya gibi bir ülkede eğitim adına orada bizim de olmamız gerektiği düşüncesi ile kara kıtaya gitmişler.Liberya’da oldukça zorluklarla karşılaşmışlar.Bunlardan ilki okul açmak için yeterli büyük bir binanın olmaması, binanın olmaması sorun çünkü binaların çoğu kullanılmayacak harabeler ve bu harabelere sahiplerinin istediği tutarlar dudak uçuklatacak miktarda.Fakat bu fedakar öğretmen ağabeylerimiz yılmadan çalışmalarına devam edip bölgenin en güzel okullarından birisini oluşturmuşlar.

Burada öğretmenler kadar takdir etmemiz gereken birileri de var onlarda bu öğretmenlerin eşleri.Çünkü etrafımızda gördüğümüz kadarıyla bayanların çogu evlilik sonrası annelerine yakın mühitler de oturup eşleri ile evlerin yerleri tartışma konusu olurken bu öğretmenlerin eşleri ise Liberya gibi belki de daha önce adlarını duymadığı, akrabalarının olmadığı, 100.000 civarı aids’li insanın yaşadığı bir ülkeye gitmek gerçekten cesaret işi.

ALLAH c.c. hepsinden razı olsun.

Arkada$ima yolla